Mutsuzduk çünkü..

Mutsuzduk çünkü..

Aslında bu hafta bambaşka bir konu için yazacaktım ama; tam da bu düşünce ile bilgisayarımı açtığımda az önce twitterda gördüğüm bir post düşüncemi değiştirdi.

Bazen bir kare sizi öylesine derinden etkiler ki..!

Cümle çok güzel açıklamıyor mu.. Fazla söze gerek var mı?! Yıllarca hep iyi okullarda okumak için eğitimler aldık; anne babalarımızın belki de kendilerinin yapamadıklarını bizde yaşamaları için koydukları hedeflere koştuk.. Çünkü o yaşlarda kimse bize ne istediğimizi sormazdı ki! Zaten biz de kendimize soramazdık bu soruyu.. Sonra okuduğumuz okulların disiplininde yetiştik ve bugünkü insanlar olup; şu an olduğumuz yerlere geldik. Meslekler edindik! Peki kaçımız mutluyuz? Kaçımız sevidiğimiz işi yapıp; kendimizi kaybedip kaybedip yeniden bulurcasına heyecanla birşeyler yapabiliyoruz..?
Vardır tabiki içimizde bu sorulara evet diyebilecek şanslı seçilmişler! Ama hani yapsak bir oranlama büyük çoğunluk için cevap hayır olur ya..
O zaman bu soruyu sorup sizi biraz kendi kendinize bıraksam..
Hep marka konuşuyorum ya bu köşseden; sizler de birer marka değil misiniz; Zeynep XXX, Aslı YYY, Mehmet ZZZ, Selim WWW olarak.. O zaman kendiniz için düşünme vakti!
Neyi ne kadar bir anda değiştirebilirsiniz bilinmez ama farkındalık bile tek başına kocaman bir başlangıçtır!

Çanlar bu kez de kendi kişisel markanız için çalmaya başlasın o zaman..

Keyifli ve farkındalık dolu düşünmeler..