“Kadın kadının düşmanıdır” yargısına inat..

Aslında başka bir konuda yazarken az önce gelen çok güzel bir mesaj ile kendimi birden bu konuda yazarken buldum.
Geçmişte evliliğinde psikolojik ve fiziksel şiddet görmüş; o kötü günleri geride bırakıp adeta kendini yeniden iyileştirmiş güzel bir yürekten gelen bir mutluluk resmiydi bu. Paylaşmak istemişti tüm içtenliğiyle benimle. Öylesi de mutlu etti ki içten paylaşımı ve satırları..
Özellikle de bugün; yine maalesef bir #kadıncinayeti haberi aldığımız bugün çok da anlamlı OLdu.

Kadın ve çocuk cinayetlerini hep bir şeylere dikkatimizi çekmeye çalışan çığlıklar olarak yorumlar; üzerine şifa çalışmaları yapar; kendini bu mesajları vermeye aracı seçen bu gönüllü yüce ruhları çeşitli yöntemlerle onurlandırmaya çalışırız. Bugün bu isimlere bir yenisi eklendi.. #AylinSözer .. O ve O’ndan öncekiler hepsi birer çığlık; her biri bir şeyler haykırıyor…
Yaz aylarında önce kadınlar kenetlendik; sosyal medya hesaplarımızı siyah beyaz resimlerimizle donattık #istanbulsözleşmesiyaşatır dedik. Bir alan da açtık illaki; bir farkındalık yarattık..ve daha fazlasını da yapabiliriz.
Tıpkı bu gece benimle mutluluğunu paylaşan o Kıymetli Can’ın dediği gibi “öyle mucizeler OLdu ki kendimi sevmeye – kabul etmeye başladıkça..uzun zamandır yaralarımı sarmaya çalışıyordum; yaralarımı daha da saracağım. Şu süreçte pek çok kadını da yüreklendirdim.” Coşkuyla okudum bu satırları; kadın kadının düşmanıdır yargısına inat dedim ki; kadın kadının şifasıdır. #BirleşerekYükseliyoruz dediğim bu harekette bugün bu satırları okuyan sizlerden başlayarak; kenetlenerek birleşerek yükselelim mi ne dersiniz? Aylar önce paylaştığım; ve şimdi tekrar paylaşacağım satırların ışığında birbirimize katkı OLmaya gönüllü OLur muyuz? 

Pes etme noktasına geldiğimiz anlar için birbirimize yeniden umut; pusula; güven alanı OLur muyuz?
Sadece kadın da demeyelim; hepimizin içinde dişil ve erilin bir arada olduğunu düşünürsek; erkek kardeşlerimize de bu alana katkı OLma çağrısında bulunalım mı? Sevgili erkekler; her birinizin “bu dünyaya gelişinin en büyük aracısı” birer anneniz var en başta; sizler de kadını onurlandırmaya buradan başlar mısınız? 

Bir kadın olarak tüm gücümü kabul ediyorum; tüm bedensel süreçlerimi doğal kabul ediyorum.
Kendimi seviyor ve onaylıyorum.
Bedenimi seviyorum. Kendimi seviyorum.
Tam anlamıyla merkezimdeyim.
Yaşamayı ve neşeli olmayı seçiyorum.
Kendimi güzel ve sevilmeye değer buluyorum ve hatırlıyorum ki ben kendimi kabul edip - onurlandırıp - kendime değerimi teslim ettikçe; yaşam da beni onurlandırıyor.
Bir kadın olarak #yaratım ın kendisi olduğumu hatırlıyorum. . .Rolüm ve görevim bu denli büyükken; önce kadın olarak kendi değerimi biliyorum; dengemi bulup; tüm şiddet-aşağılanma-ezilme ve her türlü kötülüğün yaratımına İPTAL diyor yerine ışığı ekiyorum.. İçimdeki yaradan ışığını hatırlıyor ve yükseltiyorum.

Sevgli Kadınlar ne dersiniz “birleşip yükselmek” için bu satırları çevrenizdeki kadınlarla paylaşarak #ortakbilinç e bu satırları ekmeye gönüllü OLur musunuz? Bu paylaşımın altına 3 kişiyi – 5 kişiyi etiketleyin çekilişe katılın ya da evet yazın his yüklemesi yapacağım paylaşımı değil ama yine de tanıdığınız tüm kadınlara ulaştırmaya çalışmanıza ve bu yolla dünyaya katkı OLmaya gönüllü OLmanıza niyet ediyorum.. Yitirdiğimiz kardeşlerimizin resimlerini paylaşıp; sosyal mecralarda Onları onurlandırmaktan da öte daha başka neler yapabiliriz? Birbirimize #nasıl alan OLabiliriz? #sorularlayaratım

Hatırladığımız ışığımız birbirimize alan OLsun niyetiyle.. #ışığınıhatırla 

2020’ye bir de böyle bakalım mı?

“Bilmek yetmez uygulamak lazım; istemek yetmez yapmak lazım” ~Goethe

 #2020 ye kızmak yerine; bitse de gitse demek yerine bir de böyle bakalım mı? 🧐

Öylesi bir seneydi ki;

🔹Bilgiyi görünür kıldı.. 

🔸Bilgiyi ulaşılabilir kıldı..

🔻Farklı kaynaklardan birçok bilgiyi bilinçlerimize akıttı..

🔺Tek başınalıklarımızı kolay ulaşılabilir bilgilerlere renklendirdi.. 

▪️İlgi alanlarımızı besledi.. 

▫️Farklı etkileşimler yakalattı.. 

🟩 Kitlesel duraklamayı getirse de; bu duraklamanın avantajlarını da sundu..

🟥 Hayatlarımızın bir zamanlar alışkın OLduğumuzdan farklı yaşattı görünse de; özgürlüğümü kısıtlamış görünse de; bizlere yepyeni- bambaşka yetkinlikler kattı; geliştirdi..

🟧 Sunduğu “tekbaşınalık” alanlarıyla; bizi kendimiz OLmaya teşvik etti.. 

🟪 Farkında OLmasak da değiştirdi; dönüştürdü..

🟨 OLmak özgürlüğüne alan açtı..

🟦 İzole hayatlarımızda kendimizi tanıma fırsatlarını; kendimizi keşfetme şansını sundu..

💬 İçimizdeki bilgelikle kavuşturdu..

♦️Farkında OLmasak da; yepyeni alanlar açtı ve hepimizi bambaşka bilinçlerle kuşattı..

🟢 Bu tek başınalık senesi bizleri yalnızlaştırmış gibi görünse de aslında “birleşerek yükselmek” bilincini besledi 🙌🏻

🟣 Çoklarımızı beklentilerin bile ötesinde evrimleştirdi 🦋

🟡 Bizim için ışıltısını yitirmiş OLan herşey geride kaldı; bitti..

🟠 

🔲 Şimdi ise; aksiyon zamanı..uygulama zamanı..bilgiyi-farkındalığı-saygı ve sevgiyi alıp-kullanmak zamanı 🔘 #2021 özellikle bahar ayları itibariyle tüüm hareketiyle geliyor..ihtişamını yaşamaya hazır mıyız? 

🌀Ruhumuzun bilgeliği ile uyumlanmaya gönüllü OLur muyuz?

🌀2021i neşe-keyif ve coşkuyla yaşamaya hazır mıyız?

🌀Hediyelerini alıp - kullanmaya gönüllü OLur muyuz? 💝

🌀 Tüm bu satırların titreşimi ile uyumlanmak için hangi alan, bilinç ve enerji OLabiliriz?

🌀Başka neler mümkün?

#bundandahaiyinasılolur #bdino #sorularlayaratim #isiginihatirla 

Yaşadığım Topraklarla Uyumlanıyorum..

2 hafta önce eşimin gözünde meydana gelen bir yanık dolayısıyla yaşadığımız süreçler bu satırlara alan açtı diyebilirim…

Yıllar önce katıldığım bir bütünsel sağlık eğitiminde şöyle denilmişti: “yaşadığınız hatta ziyaret ettiğiniz toprakların kültürüne uygun, orada yetişen ürünlerle ve yerli halkın şekliyle beslenin.” Önemini yurtdışı tecrübelerimde çok daha iyi kavradığım bu duruma bir de şunu ekleyebilirim ki: “yaşadığınız topraklardaki yaşam şekillerine de saygı gösterin ve uyumlanmak için elinizden geleni yapın (bunu sadece oranın dilini konuşmaktan öteye taşıyabilirim ki); gerekirse yerleşmiş kalıplarınızı kırın ve oranın elementleri ile; toprağıyla-havasıyla-suyuyla uyumu seçin.” Kendi yaşamımdan bir örneğim var mesela kırdığım yargılara dair: ata topraklarımız Artvin ve oranın eritilerek ekmek eşliğinde yenilen; kendine özel-keskin kokulu bir peyniri vardır. Ben yıllarca kokusu ile pek barışamadığımdan o peyniri tüketmeyi reddettim; gıda alerjisi de en büyük bahanem oldu kılıf olarak J Bu peynirin kokusunun ise İsviçre milli yemeği föndü peynirine çok benzemekte oluşu bana sistemin hoş bir dayatması OLdu diyebilirlim J İsviçre günlerimiz başladığında ilk kış föndü yemeyi; hatta fondü sunulan restoranlarda dahi yemek yemeyi (sırf o kokuya maruz kalmamak için) tamamen reddettim. İkinci kış açık havada föndü yiyebilmeye başladım; şimdi ise artık kapalı alanda bile yiyebiliyor hatta evimizde dahi hazırlayabiliyorum.. Kendi kişisel tarihim için bir devrim diyebilirim J Neydi bu hikayeyi önemli kılan.. Yaşamayı seçtiğimiz bu topraklarla uyumun bir parçası da aslında yemekleri ile de barışmaktan geçiyormuş ki; ardından Fransızca öğrenme deneyimim dahi keyif kazandı diyebilirim.. Sanki hepsi birbiri ile bağlantılıydı ve alan alanı açmıştı! Ben bu toprakların doğasını-OLuşunu kabul ettikçe; topraklar da beni kabul etmeye başlamıştı..

Eşimin gözünde yaşadığımız deneyimle bağlantısı ne derseniz; buraya geldiğimizden beri en derin hastane deneyimini yaşadığımız bu OLay şunu gösterdi ki; bilincimizin – DNAmızın – geçmişimizin alışkın olduğu tedavi şekillerimiz de aslında gittiğimiz topraklarda bizimle gelmek istese de bu kalıpları da kırmak ve “o doğanın doğasına” kendini teslim etmek faydalı OLabilmekte.
Türkiye’de alışkın OLduğumuzun aksine burada tedavide ilk anda hemen antibiotik verilmemesi yaklaşımı; kendisi de ilaç sektöründe çalışan eşim için başta biraz direnç konusu oldu. Ve belki de alışkanlıklarının dışındaki doktor yaklaşımları başta kendini güvende hissettirmediğinden iyileşme sürecinin de biraz uzamasına alan açtı. Taaki yaklaşımı önceki doktorların aksine eşime kendini daha yakın hissettiren Lübnan’lı doktor ile kurabildiği açık iletişim O’nu rahatlatana kadar. Çünkü alışkanlık detay öğrenebilmek; anlayabilmek ve de rahatlatıcı sözleri duyabilmekti..
Bu süreç ile hissettim ki; bünyeler ve zihinler alışkın; augumentin ile büyümüş nesiller olarak antibiotik verilmeyince kendini iyileşme sürecine girmiş hissetmeyen; her konuda Türkiye’deki doktorlarımızdan fikir almaya koşan zihinlerimiz aslında bize karşı çalışmaktaydı yaşadığımız farklı topraklarda. En ünlü ilaç firmaları İsviçre menşeli iken; ilaç tüketiminin oldukça düşük olduğu bu topraklardaki genel eğilim “vücudun kendini şifalandırabildiği” görüsüydü ki bu benim de #kuantumdüşüncetekniği ile tanıştıktan sonra öğrenip – deneyimlemeye başladığım bir süreç OLmuştu. Duygularımızla sağlık üretebilirdik. Bu topraklar beni boşuna buraya çekmemişti ve demekki sırada eşimin de uyumlanma aşaması varmış. Hatta şöyle ki; bugün O’nu bir arkadaşına şu cümleyi kurarken buldum “demekki görmek istemediğim bir şeyler var ki gözüm hala tam toparlayamadı”; ki bu da #kuantumdüşünce ile de uyumlanmasının bir aşamasıydı belki deJ İçimdeki gerçekçi iyimser bu kötü olaydan da yine bir pozitiflik çıkarabilmeyi başarmıştı J

Dikkatimiz çoğunlukla köpek yavruları gibidir..

Siz onları toparlarsınız; onlar yine dağılır.. Köpek sahipleri bu durumu iyi bilir ama eminim ki hepimiz bir yerlerde gözlemlemişizdir de bu durumu.. Siz toparlamaya çalıştıkça; o minik yavrular kaçışıp dururlar..

Dikkatimizi daha doğrusu zihnimizi bu duruma benzetirim. Zihnimizde o kadar çok şey vardır ki; onlar sürekli akar durur; adeta yayındadır. Biz bir “an”ın içine geri getirmeye çalışırız; zihnimiz o an başka bir şeydedir.. Mesela; bütçe toplantısında bir anda aklınıza çocuğunuzun bir gün önce yükselen ateşi gelir; merak edersiniz şimdi nasıl acaba – toplantı bitse de arasam dersiniz; birkaç dakikalık bu düşünce akışı bile sizi o andan koparabilir. Üzerinde birazcık düşününce örneklerini arttırabilirsiniz değil mi?

Peki zihnimizi nasıl terbiye edebiliriz? Bunu da tıpkı köpek yavrularında olduğu gibi; bir eğitim süreci olarak görürüm. Aslında daha yumuşak tabirle “zihni dengelemek” de diyebiliriz.

Meditasyon çok güzel yöntemlerden biridir. Farkındalık temelli; anda kalma egzersizlerinin de en önde geleni Olan meditasyon: “zihnin akışına izin vermek”tir. Zihnin o an akıttığı “şeye” dahil olmadan; akışına izin verebilmek.. Meditasyonu bu anlamda bu yöntemi uygulanabilir kılan her şey Olarak görebilirsiniz. Mesela kiminiz için spor yapmak meditasyondur; kimileri için yemek yapmak; kimileri için örgü örmek; resim yapmak… Zihninizden türlü şeyler geçerken; içlerinden birini yakalayıp onun içinde kalmak yerine; zihinden akıp geçmelerine izin vermek ve sadece Olmak halini yaratabilmenize yardımcı Olan her şey meditasyondur.
Yani bu anlamda, sadece om pozisyonuna geçip; yönlendirmeli ya da yönlendirmesiz sessizce içe dönmek gibi daraltmayalım bu tanımı..
Zihninizden düşünceler geçerken; size, onların akıp gitmesine izin verme aracılığı yapabilen; sizi anda tutan – dinginleştiren her yöntemi meditasyon olarak da görebilirsiniz. Dolayısıyla binlerce çeşidi olabilir J

Tıpkı sürekli etrafa kaçışan o küçük köpek yavrularını bir araya toplama çabanız gibi; zihninizi de an’a getirmek.. Mesela şunu deneyebilirsiniz: bir niyet geçirin içinizden (bilinçaltının dilinde olsun) ve beyaz bir mum yakın (beyaz OLsun; çünkü rengi çağrışımı bile olmasın). İçinizden geçirerek ya da sesli bir şekilde niyetinizi söyleyerek, o mumu izlemeye başlayın. Zihniniz dağıldıkça; aklınıza bir şeyler geldikçe niyetinizi tekrarlayarak muma geri dönün; izlemeye devam edin. Sürekli devam edin.. Bir yerden sonra göreceksiniz ki dikkatiniz artık dağılmıyor! İşte o an içinizi dengeleyebildiniz demektir. Tıpkı eğitimini tamamlayıp artık sakin davranmaya başlayabilen köpek yavruları gibi..
Kabul garip bir örnek ama; imgelemek ve anlamak için kıymetli bir örnek olduğunu düşünüyorum.
Ve içinizi dengeleyebildiğinizde artık dışınız da denge üretebilmeye başlar! Neydi her şey içten dışa.. İçimizde ne kadar denge üretebilirsek; dışımızda da o yaratıma girer..

Derinliği büyük Olan bu konu için şimdilik bu satırlar alan olsun niyetiyle.. Sevgi ve ışıkla..

 

 

Önemli mi yoksa acil mi? Peki siz neredesiniz?

Bugün bir “acil” yazısı ile 2013’e uzandım. Katıldığım #projeyönetimi programında bir dersin konusuydu. Soru şuydu: “farklı konular aynı anda masanıza gelirse hangisini seçersiniz?”

Yaklaşımı şöyle geliştirmemiz tavsiye edilmişti: konulara bakın; hangisi acil – hangisi önemli; bu gruplamaya göre kritik önem taşıyanı önceliklendirin ve sıralamayı bu mantıkla geliştirin.

Sonra şöyle bir örnek vermişti eğitmen:
“Bir anne düşünün. Yöneticisi 2 saat içinde yetiştirmesi gereken kapsamlı bir rapor istemiş olsun. O raporu hazırlarken, telefonu çalıyor ve çocuğunun okulundan aranıyor. Çocuk bir arkadaşı ile bir kavga yaşamış ve veliler acil olarak okula çağırılıyor. Sizce bu anne için hangisi acil – hangisi önemlidir ve nasıl önceliklendirebilir?”
Önce herkesin fikrini paylaştığı dakikaların ardından; eğitmen şöyle bir yorum getirmişti. Hepiniz kendi bakış açınızdan değerlendirdiniz ama kişisel yargılarınızla karar verebileceğiniz bir konu değil. Seçeneklerinize bakacaksınız ve kararı öyle alacaksınız. Peki neydi bu seçenekler:
-Okula gönderebileceğiniz birisi varsa (eş, baba, anne, herhangi bir akraba) önceliğiniz onunla konuşup; okula onu yönlendirmek ve işinize devam etmek olmalı. Yani acil durum yerine önceliği seçmelisiniz.
-Eğer okula gönderebileceğiniz birisi yoksa; iş arkadaşlarınızdan rapor konusunda destek isteyebilir misiniz buna bakabilir; ve yardımını isteyebilirsiniz.
-Eğer bu iki seçenek de uygulanabilir değilse; ve başka alternatif bir çözüm de yaratamıyorsanız; okulu bu kez siz arayarak süre isteyebilir içinde bulunduğunuz kritik durum dolayısıyla o an gidemeyeceğinizi söyleyebilirsiniz.
Yani tüm yollar “çocukla ilgili acil durum” yerine “iş ile ilgili olan önemli” durumun “öncelik” kazanmasına çıkmıştı.
Üzerine çok tartışma döndü; herkes kendi ilginç bakış açısına göre yorum geliştirdi ama o günden aklımda kalan peki bu sıralamanın içinde o annenin duyguları neredeydi? Bir anne olarak çocuğunun yanında olmak mı ona kendini daha rahat hissettirebilirdi yoksa işini layığıyla yapıp çocuğu ile daha sonra ilgilenmek mi olurdu içinden geçen? Ama görünüşe göre “ben gerçekten ne yapmak isterim” diye sorabilme şansı yoktu!

Neden mi yazdım bunları? Dikkatinizi şuna çevirebilir misiniz? Hayatta bazı kararları alırken kendimizi nereye koyuyoruz? Gerçekten ne istediğimizi dikkate alıyor muyuz; yoksa önce başkalarının görüş ve mutluluğuna mı öncelik veriyoruz? Konunun diğer kahramanları ailemiz; çocuklarımız dahi olsa da önce gerçekten kendimizin ne istediğimize bakabiliyor muyuz?

Bu bakış açısı maalesef hep “bencillikle” karışır ama aslında “önce ben” diyebilmek bencillikten farklı bir kavramdır. Önce ben diyebildiğiniz noktada; kendinizi hayatınızın merkezine alabilirsiniz; ve etrafınızdaki her şey size göre dengeli bir şekilde hizalanır ve çevrenizdeki insanlar için de rahatlatıcı bir durum olur.

Nasıl mı? Çevremizdekileri ne kadar beslersek besleyelim o boşluk/açlık devam edecek ve bu süreçte onları beslemeyi sorumluluk edinip kendimizi geri planda tuttuğumuzda biz tükeniyor olacağız.
Ama eğer; önce kendimizi besler, ihtiyaçlarımızı karşılar ve mutlu Olabilirsek; kendimizi sevebileceğiz ve bu da bize gerçek mutluluğu verecek ve bu yüksek hal ile de bu keyfi başkalarıyla da paylaşabileceğiz. Önce biz mutlu olalım ki; sevdiklerimiz de mutlu olsunlar.
Yetiştirildiğimiz ya da yaşadığımız kültürler vericiliği beslese de; biz bu bilinci değiştirebiliriz. O zaman haydi sorularla yaratım: sizi başkalarına gösterdiğiniz bu özeni kendinize göstermekten alıkoyan şey nedir? Bu bilinci dönüştürebilmeniz için neler mümkün?

Önce ben diyebildiğimizde kendi ihtiyaçlarımızı fark edip onları karşıladığımızda kendimizle daha barışık – sevgi dolu ve mutlu olup; çevremize de bu yolla daha faydalı olabilmeyi fark edip; uygulayabilmemiz için neler mümkün?

Bu noktada hep şu örnek gelir aklıma: uçak anonslarındaki; solunum maskesini önce kendinize sonra çocuğunuza takınız!

Bu satırlar ışığında kendinizi kendi hayatınızın merkezine almaya gönüllü Olur musunuz?

Affetmek Özgürleştirir; Nasıl mı?

 Dünyaya en büyük hizmetlerden biridir #affetmek çünkü af gerçekleştiğinde #geçmiş #an ve #gelecekte her şey çok boyutlu şifalanır 💚

Affetmek herkese alması gereken payı dağıtmaktır ve “başkasını affetmek” aslında öncelikle kendimizi rahatlatmaktır. 

🔘Çünkü affetmediğimiz her konu-kişi tüm yönleriyle bizim malzememiz olur ve en çok kalp enerjimizde alan kaplar. Yani şöyle düşünün; kalbinizden çıkan bilgi o alana çarpar; dağılır ve kaybolur. 

Durumun diğer boyutu ise: affedemediğiniz ne kadar insan varsa; siz de o kadar insanın kalbinde duruyor olabilirsiniz; bu da yaşam enerjinizi azaltır. Tabiki siz de tuttuğumuz insanların yaşam enerjisini azaltırsınız. Sistemdeki çok boyutlu yavaşlamayı düşünebiliyor musunuz? 

🟡Konunun bir de #niyetler boyutu var ki; bu yeni yıl arefesinde bu paylaşımı yapmamın bir sebebi de bu aslında.. 

🟢Affedemediğimiz konu ya da kişiler bizim malzememiz olup; kalbimizde yer tutmaya başladıkça; kendi merkezimizde başkasına ait şeyleri tutamayacağımız için; başkalarına ait olan bu şeyleri taşımaya başladıkça o enerjiler dışarı çıkmak durumunda olduğu için biz de onlarla birlikte kendi merkezimizden çıkarız! Yani biz de o affetmeme yükü olan enerjilerle kendi merkezimizin ve alanımızın dışına çıkmak zorunda kalırız. 

🔘Ve biz merkezimizde değilken; bize ait olanlar; bize gelecek olanlar; haklarımız; niyetlerimize uyumlanıp gelecek OLanlar; Yani her şey; bize - yani merkezimize gelir ama biz orda olmayınca geri döner!

🟧 Affetmek ve niyetlerin gerçekleşmesi arasındaki müthiş bağlantıyı görebiliyor musunuz?

🌀Şimdi bu bilgiler ışığında; kendinizi - diğerlerini ve OLan; OLamayan herşeyi affetmeye gönüllü olur musunuz?

💎Bu arada affetmenin gerçek anlamını bulabilmesi için “seni affediyorum – senden af diliyorum” şeklindeki çift yönlü söylem; gerçekten de kalpten işletilmelidir. Af ancak böyle tamamlanabilir. 

⭐️Bilinçaltımız ve ruhumuz der ki; affet sen yoluna git – o yoluna gitsin. Yani gerçekten affedebilince biz payımızı bırakıyoruz; karşı taraf da yoluna gidiyor. 

❌Ben ne yaparsam yapayım nasılsa anlamayacak ki söylemi egonun ilüzyonudur; o sesi duymamaya çalışıp; affetmenin hayatınıza açabileceği alanlara odaklanın 🙌🏻

❌Affetmek; kibirli bir yaklaşımla gelişen; haydi seni affettim üstten bakması da değildir.

🔷 Aslında siz birisini affettiğinizde konu sizden düşer (kuruyan düşer) ve O’na yüklerini verirsiniz ve O aslında ek yük taşımaya başlar. Güzel yanı sizden açılan bu alan; eğer alıp-kullanmaya gönüllü OLursa O’nda da #farkındalık alanı açar ve başta bahsettiğim o yavaşlama ortadan kalkar. Sisteme ve #ortakbilinç e de katkı olursunuz💚Düşünsenize #bundandahaiyinasılolur 

🔶 Affettiğiniz insan ile bir araya gelmek zorunda değilsiniz; bu kalbi bir işlemdir. Konunuz karşı taraf değildir ve Onu hayatınıza geri almak zorunda da değilsiniz.

💚Peki gerçekten affedebildiğinizi nasıl anlarsınız?

Affetmeyi kalpten ölçebilirsiniz. Affetmenin konusu kişi ya da durumu düşünün; mesela o kişinin başına güzel bir şey geldi sevinir misiniz - sinir mi olursunuz yoksa hiçbirşey hissetmemekte misiniz? Sinir oluyorsanız affetmemişsinizdir; nötr ya da iyi hissediyorsanız; affedebilmişsiniz demektir..

💜Bir diğer konu da kendimizi affetmek ki; bu da başka bir paylaşımın konusu olsun..

🦋Ne demiş #Mevlana “anlamak bilmek; bilmek affetmektir.” Derinlerinde başka detayları da barındıran bu konu için; bu bilgiler ışığında; affetmenin müthiş desteğine açılıp; bir kuş tüyü kadar hafif OLmaya gönüllü olur musunuz?

#başkanelermümkün #isiginihatirla #sorularlayaratım 

Ruhun En Karanlık Gecesi..

Ruhani öğretilerde belki çok sıkça ortaya konmayan ama pek çoğumuzun bir noktada yaşamımızda yüz yüze geldiğimiz bir süreç. Bazılarımız için belki de tam da bu günler..

Son yıllarda (benim de bir zamanlar öğretilerini anlamaya çalıştığım) bazı disiplinlerde de çokça öne çıkan “ne olursa olsun mutlu olmaya çalışmamız” söyleminin aslında “karanlıkla yüzleşmeden” nasıl da eksik kaldığının tanımıdır biraz.. #RuhunKaranlıkGecesi denilen süreç sahte benliğin ölüp yerini gerçek benliğe yani sevgiye bıraktığı; ve ego benliğin sahteliğinin aslında hiçbir zaman var olmamış olduğunun fark edildiği güzel bir deneyimdir. Zihin seviyesinde ise bir o kadar da sancılıdır aslında!

Bu süreçte;
Uzun zamandır bastırmayı denediğiniz her türden duygu, gece-gündüz yoklar sizi: suçluluk, kızgınlık, utanç, hüsran, çaresizlik umutsuzluk, üzüntü, kendine acıma, yalnızlık … özellikle de yalnızlık: bu süreçte kendinizi tamamen yalnız hissedersiniz!
Tüm bu duygular bir şekilde dikkatinizi çekmeye çalışır ama biz belki de onları yok saymaya, karşı koymaya devam ederiz.
Yaşadığımız bu ruh halini depresyon zannedebiliriz. Aslında bir anlamda depresyonda olmanıza rağmen; bu #spiritüeldepresyon klinik depresyondan farklıdır; çünkü belirtiler belirli bir dışsal durumdan kaynaklanmaz. Herhangi bir şey ya da kişi nedeniyle bunalımda değilsinizdir. Bu doğal bir şekilde oluşan; siz kaynaklı bir süreçtir ve yükselişinize hizmet etmektedir.
Belki konuşacak gücünüz yoktur; bir şey söyleyemeyecek kadar üzgün hissedersiniz ve nedenini dahi bilmezsiniz; ve kendinizi bundan koparmaya çalıştıkça da direnç o kadar artmaktadır.
Üzgünsünüzdür; acı çekmektesinizdir…

Böylesi bir süreci yaşamanın nedeni aslında “gerçek sevgiyi hatırlamayı” – “güvenmeyi, kabul etmeyi” ve “teslimiyeti” öğrenmemiz gerekliliğidir. Yani gerçek doğamızı hatırlamaya bir çağrı ve aracıdır bu süreç.

Ve yine bu süreç:
Bağımlılıktan özgürlüğe, ayrılıktan bütünleşmeye giden bir yoldur ve bu yolda insan maddi ve manevi sanrılardan arınır. Dua ederken ve niyetlerini ortaya koyarken beklentiler içinde olmayı bırakır –elimden geleni yaptım gerisi için teslimiyetteyim demeyi öğrenir– nefes aldığı her an için teşekkür edebilmeyi, kötü olaylar karşısında bile müteşekkir olabilmeyi, OLan – OLmayan – OLamayan her şeyin bir sebepten OLduğunu ve kaosun da düzen kadar yaradanın ifadesi olduğunu öğrenir.

Soruları sormaya başlar! Soruları sormaya cüret etmek ve gelecek cevabı dinleyebilecek cesareti göstermek güç olsa da soru sormaya başlar! Biraz da bu yüzden #sorularlayaratım derim.. Bu gönüllülük biraz da şahsi iradenin ilahi iradeye teslim edilmesi demektir.

Süreç, biraz içe dönmeyi gerektirir, biraz susmayı – yalnızlaşmayı gerektirir, biraz acıdır; biraz hayal kırıklığıdır belki ama ne yaşatırsa yaşatsın bitişi hediyelerini sunar. Size hizmet etmeyen her şey artık gitmiş; yerini yükseltilmiş pozitif duygulara ve ışığınıza bırakmıştır. İşte bir çok kaynakta bahsi geçen “mutlu ol – titreşimini yükselt – pozitif ol – olumla” söylemleri bu noktada gerçek anlamını kazanır; uzun ömürlü olmaya başlar! Karanlığı fark etmiş; kabul etmiş ve dönüştürmüşsünüzdür artık…

Bu süreçleri deneyimlemiş biri olarak diyebilirim ki; gerçekten geçiyor ve geçip gittiğinde diyorsunuz ki; bu deneyime değiyor.. Eğer şu an böyle bir sürecin içindeyseniz diyebilirim ki; “bu güzel zamanı –ışığınızı hatırlamaya giden bir yol olarak görün –karanlıkla yüzleşmek ve onu kucaklayıp dönüştürmek için kullanın. Tüm dirençleri bırakın; sevginin ışığının üzerinizde parlamasına ve bu karanlığı yok etmesine izin verin. Bu süreci; dönüşümü ve hediyelerini sevgiyle kabul edin. Şimdi ve tüm zamanlar için… Bu karanlık geceden yarın çıkmayacaksınız! Şimdi çıkabilirsiniz.. Tek anahtar ise sevmek.. Önce kendimizi; ve bizim de dahil olduğumuz “yaradılmış her zerreyi sevmek”.. Siz sevgisiniz.. Siz şifasınız.. Bu gerçeklik dışındaki her şey gibi aslında bu karanlık gece de bir ilüzyon ve gerçek OLan içinizdeki yaradan ışığı ve sevgi! Ve o ilüzyonu dağıtacak güç de sizde!

Şimdi bu satırları okuyan muhteşem varlık: kabul et ki “sen sevgisin, sen ışıksın”. Ve izin ver ışığın karanlığı üzerinde parlasın ve onu yok etsin. Tüm ilüzyonları dağıtsın. Uyandırıldın ve buradasın! Acılardan yeniden doğdun! Hayatını yeniden başlattın! Adeta anka kuşu gibi küllerinden yeniden doğdun. Yuvadaki ışık varlık bilincinle şimdi - şu an -  buradasın.. Şükürler olsun.. Kabul et ve OLduğun yeri şimdi kucakla..

Sevgi ve ışıkla..

İyi ki Varsın Çocukluk Arkadaşım..

 Hep hadi dönüşüm; yük bırakmak – yerine yenisini ekmek derken; bu kez kendimden bir paylaşımla sevgiye alan açma niyeti olsun bu satırlar..

Bu sabah çok güzel bir şey oldu ve çocukluk arkadaşım bir mesajı ile içimi titretti. Bu sabahın paylaşımından sonra bana atılan bir mesaj..ama kelimelerin gücü o kadar güzel alan açtı ki..

O mesajı okurken bir an’a gittim; çocukluğumdan sevgi dolu bir an’a..

Onunla Artvin’de tanıştık; ilkokul arkadaşımdı. Sadece 3 sene aynı sınıfta okuyabildik ama özellikle 2 senesi dolu dolu geçen ilişkimizde; benim için hep çok özel bir yerde kaldı. Naifliği, sakinliği, duruluğu; sınıftaki pek çok diğerlerinin aksine O’nun kendine özel o sakinliği benim hep huzura açılan yanımla büyüdü sanki..
4.sınıfa geçeceğimiz yaz, memur çocuğu olma durumlarımız onları İzmir’e bizi de İstanbul’da taşıdı. Sanırım her ikimizin ailelerinin de daha iyi bir eğitim almamız niyetiyle verilen bu kararın; birbirinden bağımsız ama birbirine paralel gelişmesi bizim için çok iyi bir durumdu; çünkü birimizden biri geride kalan olsa bu gerçekten zor olabilirdi.

Taşınma süreçleri aynı döneme denk geldiği için tabi yeni iletişim bilgilerini birbirimize veremeyeceğimizden (tabi o zaman cep telefonu benzeri iletişim araçları yok; tek yol sabit ev telefonu hatları); birbirimize yakınlarımızdan bir kontak numarası verdik. Ben dayımın numarasını vermiştim O’na..

Zaman geçti yeni yaşamlarımıza başladık; aylar sonra bir Pazar akşamüstü telefon çaldı. Babam açmıştı telefonu; bak seni kim arıyor diyerek bana uzattı. Şu an bile bu satırları yazarken o an’a gidip – o anın coşkusuyla titriyorum.. Arayan Duygu’ydu..
Ona verdiğim numarayı aramış; yengemle konuşmuş; bizim ev telefon numaramızı almış ve beni aramıştı.. O gün ne konuştuk; dakikalar nasıl geçti hatırlamıyorum ama o mutluluk hissi; birbirimize akan sevgi; şu an bile benimle büyüyor..

Yıllar geçti, biz birbirimizi fiziksel olarak bir daha hiç göremedik ama iletişimimiz hep sürdü. O anne oldu; hatta kızına bahsetmiş benden.. Bir bebeğine Şule adını verdiğindenbahsetmiş; şimdi o da bebeğine Şule diye sesleniyormuş.. Ki benim de bir bebeğimin adı Duygu’ydu; bunu da sonra keşfettik ki bilmeden ikimiz de bebeklerimize birbirimizin adını vermişiz..

Fiziksel olarak uzak olsak da; aramızdaki bağ hiç kopmadı, birbirimizi hep sevgimizle sardık sarmaladık. Ara ara bu sabah olduğu gibi bir mesaj – bir ses bile hep iyi gelir hala.. Orda olduğunu bilmek çok güzel çocukluk arkadaşım! Vefana, benimle paylaştığın masumiyetine, ve hep sunduğun sevgine şükürler olsun.. Sevgi bundan daha iyi nasıl yaşanır; paylaşılır?

 

 

Geniş Bir Açıdan Bakabilmek..

Farkındalığın geniş perspektiten bakabilme boyutu...

Sorularla Yaratım alanını açıp birkaç soru sormak istiyorum:

Farkında mıyız?

Çevremizin; içinde bulunduğumuz anın ya da şu an burda bu satırları okurken aldığımız nefesin farkında mıyız?

Linkteki videoyu izleyin bakalım yakalayabilecek misiniz detayları?

İngilizce; bilmeyenler için yazılara odaklanmasanız da olur ama sadece görsellere odaklanmanız tüyosunu da vermiş olayım..

https://youtu.be/ubNF9QNEQLA

Bir şeylere tek bir açıdan bakarsak; ya da tek bir sonuca odaklı kalırsak kaçırdığımız şeyler aynen bu 21 değişiklikte olduğu gibi oluyor aslında. Katilin kim olduğuna odaklandık belki ve etrafta değişen şeyleri; hatta mağdurun bile değiştiğini fark edemedik değil mi?

Bu reklamda diyor ki; aramadığın; özellikle dikkatini yöneltmediğim bir şeyi kaçırmak çok kolaydır; ve bu yoğun bir yolda/kalabalık bir yolda ölümcül olabilir..bisiklet kullananları da fark edin..

Bu bir reklam trafikte dikkatli olmak temelli geliştirilmiş; ama yaşamımıza dönelim..

Sevgili Ebru Demirhan’ın sık tekrarladığım bir sözüdür: “sesin, sözün, dikkatin nerede ise onu yükseltirsin”. 

Odağını sadece iyi bir partner ilişkisine yöneltmiş birisini düşünelim; sürekli iyi bir ilişki yaşamak istiyorum derken muhtemelen hayatındaki başka şeyleri görememektedir. O anki yalnızlığın ona hediyelerini fark edemez; alıp kullanamaz. Tek odağı iyi bir partner bulmak olur. 

Ya da yüksek kazançlı iş arayan birisini düşünelim; o da belki aile mutluluğunun tadına varmayı ıskalıyordur..

Zihnimiz bir şeyleri filtreleyerek; o filtrenin dışında bıraktıklarını tamamen dışarıda bırakıp sadece odağına aldıklarını yükseltmeye o kadar meyilli bir yapıdır ki..

Tek bir şeye ya da bir şeylere odaklanmak; büyük resimde başka şeyleri kaçırmamıza çok kolay sebep olur.. 

Farkındalık egzersizlerinden kıymetli biri olan meditasyon ise daha geniş pencereden bakmamıza; daha önce fark etmediklerimizi kullanmamıza yardımcı olarak bu boşlukları doldurabilir. Meditasyon nedir; neleri yanlış biliniyor ayrıca paylaşacağım ama şimdilik sadece “bir şeylerin görünenin dışında da alanları olduğunu fark edip kullanmaya gönüllü olasanız bu size neyi kazandırır”? alanını açalım mı? Birçok disiplin bunu farklı yollarla söylese de mesaj bu: mesela Access consciousness / Bilince Erişim: “Her şey göründüğünün tersidir; hiçbirşey göründüğünün tersi değildir” der; 

farkındalık / mindfulness alanı: farkındalık size farklı seçenekler de olduğunu gösterir der; 

kuantum düşünce tekniğinde evren ve tüm evrenler senin gözünden görür olanları deriz..

Bu nedenle bakış açımızı genişletmek çok kıymetli..her gün aynı şeyi yaparak-aynı şeylere odaklanarak farklı sonuçlar almamız mümkün olamaz değil mi? 

Şimdi bu alanı açmak için; “standart bir çerçeveden bakmakta olduğumuz her yerin yaratımını yakıp yıkıp yok ederek; yerine daha geniş açıdan çerçeveden bakmak niyet ve gönüllüğünü almaya” niyet eder misiniz? 

Gönüllü olun ve deneyin bakın göreceksiniz; ne kadar çok seçeneğiniz var.. 

Problem olarak gördüğünüz şeyler için ne kadar çok çözüm var.. 

Hatırlayalım ki; “hiçbir problem onu yaratana aynı bilinç seviyesinden çözülemez”...

Sevgi ve farkındalıkla;

Farkındalıklı Yemek Yemek

Sık duyduğum sorulardan biridir; “nasıl zayıf kalıyorsun”. Dengeli beslenmek; yediklerime özen göstermek büyük bir etkendir; dizimdeki problem dolayısıyla kilomu dengede tutmak zorunluluğum bilincimde bir etkendir ama; eğitimlerini aldıktan sonra anlamlandırdım ki yemek yemeye bakış açım asıl etkenmiş..
Yavaş yemek; yediklerimden suçluluk duymamak; canım yüksek kalorili birşey yemek istediğinde (bir duygusal kaçış değil de gerçekten içimden gelen istek anlarında) küçük porsiyonla da olsa mutlaka ondan yemek o an için kendimi tatmin etmek ama sonrasındaki öğün ya da öğünlerde kendime dengeleme alanı tanımak; doyduğum an fazlasını yememek ve en önemlisi de bedenimi dinleyerek ona en uygun besinleri tüketmek; bana iyi gelmediğini hissettiğim besinleri yememek...

Bir Zen söylemi ile "yemek yemektir, bundan fazlası değil". 

Yemek yemek istediğiniz anları düşünün: üzüldüğünüzde, sıkıldığınızda mı yemek yemek istiyorsunuz? Ya da yapmanız gereken bir şey varken onu yapmak yerine yemek ile mi oyalanmayı tercih ediyorsunuz? Yoksa mola vemek için bir bahane mi oluyor? Veya film izlerken bir yandan bir şeyler yemek alışkanlık mı oluyor? Yani yemeğe yüklediğiniz anlamlar neler farkında mısınız?

Farkındalıklı yemek aslında açlığa anlam yüklemeyi bırakıp; sadece yemek yemek olarak görmektir. Yani bir şeyler yemek; atıştırmak istediğinizde ne tarz sebeplerinin olduğunu fark edip; bunları dönüştürmektir. Ortamdan uzaklaşmak, rahatlamak amacıyla mı yiyorsunuz? Stres ve gerginlik hissettiğiniz durumlarda hangi tür gıdalara yöneliyorsunuz? Gerçekten aç mısınız? Tüm bu soruların cevabı farkındalığa alan açar.

Farkındalıklı yemek kalori hesaplarının dışında bir konudur. Bunu salt bir kilo verme yöntemi olarak görmeyin ama bu yaklaşım kilo da vermenize yardımcı olacaktır.

Öncelikle birkaç yıkım yapalım mı;
Çocukluğunuzu düşünün; tabağını bitir – bu yemeği bile bulamayan çocuklar var; Afrika’daki çocuklar aç; yemezsen arkandan ağlar..
Varsa bu ve benzeri hatırladığınız hatırlamadığınız herhangi bir yemek yamaya anlam yükleyen etken ya da duygusal bir bağlantı varsa hepsini yakıp – yıkıp; yaratımını iptal eder misiniz? Ve yerine yemek yemek ile aranızdaki ilişkinin şifasına alan açmaya gönüllü olur musunuz?

Ve farkınlalıkla; farkındalıklı yemek..

-          Daha önce yaptığım paylaşımlarda da vardı; bir şeyleri yemeden önce bedeninize sorun; onu gerçekten yemek istiyor mu? O an bedeninizin ihtiyacı o gıda mı yoksa başka bir şey daha mı iyi gelir? Gelirse o gıda nedir? Ve neye yiyeceğinize karar verdikten sonra ellerinizle o besinleri şifalandırın. Bilgi elimizden akar temel bilgisi ile; ellerinizi o gıdanın üzerine tutun ve benim en yüksek şifama hizmet ediyor; beni en yüksek fayda ile besliyorsun; sen şifasın diyerek yapabilirsiniz.

-          Yemeye başlamadan önce yediğiniz yemeklerin rengini, kokusunu fark ederek duyularınızı harekete geçirin. Düşünün nerede nasıl üretildi; nasıl yapıldı imgeleyin ve dokularını hissedin. Ve sonra lezzetini fark ederek yemeye başlayın. Yani yiyeceklerin sizi nasıl hissettirdiğine odaklanın.

-          Yemek yerken sadece yemek yiyin. Yemek yerken aynı zamanda başka bir şey ile oyalanmak; ya da kafanızın dalgın olması durumu (yani anda kalamamanız) yediğiniz yemeği farkında olmadan yiyip bitirmenize ve normalde yiyeceğinizden daha fazla yemek yemenize sebep olabilir. Ya da herhangi bir şey ile oyalanarak tükettiğiniz öğün size hitap etmeyeceğinden keyif bile alamayabilirsiniz.  

-          Yemek yerken en az 20 dakikalık bir süreyi yemek yemeye harcamaya özen gösterin. 20 dakika çünkü; beynimize tokluk sinyalinin gitmesi yaklaşık 20 dakikayı bulmaktadır.

-          Süreyi uzatmanın en güzel yöntemlerinden biri yiyeceğiniz besinleri daha küçük parçalara ayırma ve her lokmanızı aldıktan sonra yavaş yavaş çiğnemektir. Bu yediğinizin farkında olmaya da yardımcı olacaktır.

-          Ve her zaman kullandığınız eliniz yerine diğer elinizle yemeye çalışın. Bu hem sağ-sol beyin arası dengeye alan açarken hem de yediğiniz yemeğe daha çok odaklanmanızı sağlayıp sizi yavaşlatacaktır.

-          Sadece yediğiniz lokmaya odaklanın ve her lokmanın vücudunuzdaki etkisini görmeye çalışın.

-          Doydunuz mu? Daha fazla yemeye ihtiyacınız var mı? Durma zamanınız geldi mi? Bunları sorgulayarak yemek yemeye devam edin.
Doyduğunuzu hissettiğiniz zaman ise yemeyi bırakın...

Yani özetle: farkındalıklı yemenin temeli, öncelikle vücudunuzu dinlemenize ve de yeme şeklinizi değiştirmenize dayanıyor. Bu aslında bir yaşam şekli ve bu sayede sevdiğiniz gıdalardan kaçmak yerine yediğiniz yiyeceklerden mutlu olmayı öğreniyorsunuz; hem de kendinizi hiçbir şeyden de mahrum bırakmadan…

“Yediğinizin farkında olun, o anda kalın, pişmanlık hissetmeyin”!

Ve yine daha önce bahsettiğim gibi; başlangıç adımı olarak odaklanmak için her gün bir öğünü seçebilirsiniz. Farkındalık bir süre sonra doğal olarak gelişmeye başlayacaktır. 

Keyifli fakındalıklar..

Bu da geçer Ya Hû

 

‘Bu da geçer Ya Hû’: mantra niteliğinde bulduğum; çok da sık kullandığım bir sözdür. Titreşimi bana iyi gelir. Eğer sizi de titrettiyse alın şifasına açılın lütfen..
Sözün aslı bundan bin küsür sene önceye , Bizans dönemine uzanır. Bizanslılar fena bir işe uğradıkları zaman ‘Buda geçer’ manasına gelen ‘k’afto ta perasi’ demektedirler. Söylem Selçuklular zamanında İran taraflarına geçer ve Farsçalaşıp ‘in niz beguzered’ olur.
Osmanlılar devrinde Türkçe söylenip ‘bu da geçer’ yapılır ve tekke ve dergâhlarda da benimsenmesi ile birlikte sonuna ‘Ya Allah’ manasına gelen bir ‘Ya Hû’ ilave edilip ‘BU DA GEÇER YA HÛ’ haline gelir…

Hep alan açmak diyorum ya; bu alanı dün bana İsviçre’li bir arkadaşım açtı.. Rumi hakkında ne düşünüyorsun dedi ve başladık yazışmaya (yumuşak karantina dediklerine biz de geçtik; artık fizilsel mesafeleri koruyoruz)…
O an düşündüm; en çok hangi sözü iyi gelirdi bugünlere diye sorularlayaratım alanından bu çıktı  
“Sopayla kilime vuranın gayesi, kilimi dövmek değil, tozunu almaktır. Allah sana sıkıntı vermekle tozunu, kirini alır. Niye kederlenirsin?” ― Mevlana Rumi

Bu satıları okuyan değerli can; çok mu bunaldın; çok mı sıkıldın; dayanmak zor  - çözümler uzak mı geliyor? Bil ki yalnız değilsin! Bil ki bugünler de geçiyor.. Bil ki Olmakta OLan her zaman iyidir..
İnsanlık bir salgın dönemini mi yaşıyor: OLABİLİR..
Çok mu sıkışıp kaldın; işini mi kaybettin; sevdiklerin hasta mı; korkuların mı var; parasızlık – işsizlik – sağlıklı bir ilişkinin olmayışı canını mı sıkıyor: OLABİLİR..
Sürekli aynı döndüleri yaşamaktan çok mı sıkıldın; vücudunda tuttuğun kilolar çok mu rahatsızlık verici: OLABİLİR..
Hepsi geçer..geçiyor..
Kışın sonu bahar değil mi? Hep de öyle olmadı mı? Neler neler atlattın bir düşünsene.. Herbiri yeni bir öğreti oldu; yeni bir alan açtı; sen onlarla dönüştün büyüdün; olgunlaştın yoluna devam etmedin mi?
Ve artık her zamankinden daha iyi biliyorsun ne kadar da güçlü olduğunu.. Artık çok daha farkında ve çok daha bilinçlisin..
FARKET içindekini; gör – tanı bil negatif duyguları ve bırak aksın; bırak mesajlarını versin ve sen de onlar da yolları ayırmaya gönüllü olsun.. sonra BIRAK.. usulca, yavaşça, sertçe.. sen nasıl dilersen; içinden nasıl gelirse.. ister bir aracı ile ister yalnız.. ve sonra koy yerine mis gibi yüksek – pozitif duyguları.. Nasıl olacak ki? dediğini duyuyorum.. inan kolay.. bir gönüllü ol bakalım nasıl akıyor? Bir niyetle başla! İnan arkası gelmeye hazır.. Niyet et; elinden geleni yap ve izle kalbinin / ruhunun bilgeliğini.. çünkü cevaplar orada.. özün her şeyi biliyor ve sana sesini duyurmaya hazır.. aç bilincini buna ve başla dinlemeye..

Sen yeter ki yaratılmış mükemmel bir zerre olduğunu fark et! Evet çünkü sen; seni her yapan bileşenle kıymetlisin; tıpkı herkes gibi..evet sevmediğini düşündüğün, kızdığın, affedemediğin, suçladığın herkes gibi.. Hepimiz kıymetliyiz; hepimizin bir rolü, görevi var..
Nasıl ki; gül dikeni ile var; bizler de içimizdeki negatif ve pozitiflerle varız.. zıtlıklaryasası .. Ve o negatifleri hafifletme, bazılarını bırakıp dönüştürme gücü, bilgeliği ve yaratım gücü bizde var.. istemez misin fark edip kullnamayı.. haydi al ve kullan o zaman..

 Sevgi ve ışıkla..

 

 

 

 

DÖNÜŞÜM YÜKSELİŞ ENERJİLERİ İÇİN..

 Anlamlandıramasam da hissediyorum ki; bu dünyada karanlıktan aydınlığa iten; bilincimi daha önce olmayan bir farkındalığa iten bir şeyler oluyor. Ve bu OLUŞum bana diğer insanlara baktıkça şikayetçi olmayı ve yargıları bıraktıran bir farkındalık hali sağlıyor. Ve böylece benden çok farklı Olanları dahi, birlik bilinci ile görme alanını açıyor; herkesin içindeki yaradan ışığını görebiliyorum. Ve ben bunu yapabildikçe, şikayet ettiğim her şey – bana yük olan her şey ve herkes benden nazikçe ve kolaylıkla uzaklaşıyor ya da ilişkimiz dengeleniyor. Benden Onlara akan orjinal, yüksek bilinçli sevgiyi gördükçe Onlar da yükselmeye başlıyor. 

Yüksek bilinçli tüm bu düşünce ve davranışlar Yaratıcı ile, Ruhum ile uyum yaratıyor ve bu benden başlayarak bütüne pozitif katkı oluyor.
Uykularım daha düzenli oluyor;
Daha huzurlu hissediyor ve görünüyorum;
Ben Ben’im diyebiliyorum..
Tüm yönlerimle muhteşem olduğumu hatırlıyor ve bu bilinci yaşamımın zeminine yayıyorum..

Bugünlerin içinde; gerçekleşmekte OLan bir “ilahi plan” OLduğunu fark ediyorum ve kendimi tüm sıkıntılardan özgürleştiriyorum. GÜVENİYORUM.. Tüm ayrıntıları ile gerçekleşmekte olan bir İlahi plan olduğuna güveniyorum; dünyanın uyanışını hissediyorum..ve her şey plana göre ilerliyor..

Yüksek benliğim ve DNAm; ne olduğunu biliyor ve görevimi yerine getirmeme yardımcı oluyor. Işığı bir gözlemci olarak tutuyorum; bunu ruhani farkındalığı yansıtacak şekilde yapabiliyorum.
Hem “bu dünyada OLup”, hem de “bu dünyaya ait olmamayı” bütünüyle kucaklıyorum.

Sezgilerim beni yönlendiriyor ve dışarıda duyduğum, gördüğüm, okuduğum gerçekten uzak şeyleri kendi gerçeğimin dışında bırakıyorum. Sezgilerim beni yönlendiriyor ve çarpıtılmış bilgilerin yaratımını iptal ediyorum. “Ruhani mesajlar” için de durum böyle ve sezgilerim beni yönlendiriyor; “korku ve olumsuzluğu; karanlığı besleyen”; “ışıktan uzak” mesajlardan uzak durabiliyorum.
Zihin seviyesinde tepkiler vermeyi bırakıyorum ve sezgisel yönlendirmeleri takip ediyorum.

Her zaman her yerde var OLan, ilahi OLan ile bağ kuruyor; her zaman her şeyi bilen İlahinin BEN Olduğum gerçeğini hatırlıyor; ve Gerçek OLana;  İlahi OLana güveniyorum. Ben Bana güveniyorum.
Kaynak’ın niteliklerinin zaten bütünüyle içimde bulunduğunu hatırlıyor; bunu ifade etmeye başlıyorum.
Gerçek gerçek şu ki; hepimiz sevgiyiz, yaratım gücümüz mutlak ve BİRiz.
Bu bilinç Benden başlayarak bütüne yayılıyor.
Bu BİRlik gerçekliği hatırlanıp kabul edildikçe ve giderek daha fazlamızın bilinci haline geldikçe, pek çok üç boyutlu yaratım eriyip kayboluyor. Artık OLUŞumuza hizmet etmeyen üç boyutlu yaratım unsurları eriyor; kayboluyor; evren ve tüm evrenlerden siliniyor.  
Ve bu şimdi ve hızla oluyor.
Pek çok geçersiz inanç yapıları çökmeye başlıyor ve çok daha fazlası da geliyor.

Geçmişte ne kadar işe yaramış olurlarsa olsunlar, hayatımda bitmiş hissettiren her şeyin düşüp kaybolmasına izin veriyorum. “Eski” hissettirmeye başlayan her şeyi kolaylıkla ve nazikçe bırakıyor; bitişlerinin rahatlığını – ferahlığını hissediyorum..

Sağlık, eğitim, hükümet, din, ilişkiler gibi üç boyutlu yaşamın pek çok parçasını oluşturan bilişenlerin düşük titreşimli formları kayboluyor ve ben de buna alan açabiliyorum; bu kayboluşu nazikçe ve kolaylıkla destekleyebiliyorum.

Evrimleşme süregelen ve devamlı bir süreç ve İlahi Fikirler, İlahi Yasayla var olmaktadır ve yeni ve daha yüksek  titreşimli formda yeniden yaratıma giriyorlar.

 Özü (bilinci) değiştikçe, her şey, tüm seviyelerde otomatikman değişiyor; daha yüksek formdaki “yeni”leri ile yer değiştiriyor ve Ben bunu destekliyorum.

Dışarıda tapındığım tanrıya çevirdim tüm sahte yaratımları; ilüzyonları bırakıyor; yolumu onlardan ayırıyorum.
..Ancak ona  ya da onlara sahip olduğumda mutlu olabileceğim inancıyla düşünce ve davranışlarımı adadığım her şeyi bırakıyor; yakıp-yıkıyor; yaratımını tüm hücrelerimden iptal ediyorum.
Bunu dürüstlükle ve içtenlikle yapıyorum.
Ve yerlerine bilincimin bir parçası yapmanın yaratımıma hizmet sunduğu şeyleri koyuyorum.
Şifayı, güzelliği, bolluk ve bereketi, yaratıcılığı, mutlak sevgiyi, gücü tüm yüksek suretleri ile benliğime alıyorum; yaşam zeminime ekiyorum.

Üç boyutlu fikir ve öğretilere hizmetleri için teşekkür ediyor; daha derin bir farkındalığa geçiş yaptığım bu andan itibaren  “yargı ve eleştiri, korku, olumsuzluk” gibi duygu ve durumları tüm yaratımımdan yakıp – yıkıp – iptal ediyorum. Tüm üç boyutlu öğretileri pasif kılan farkındalık seviyesine ulaştım ve evrimleşmenin ihtiyacı olan kutsal sürecimi yaşıyorum.
Yaşamlar boyunca öğretilen ve doğruluğuna içtenlikle inandığım “değerimi dış şeylere dayandırma” bilincini bugün burada iptal ediyorum. Tüm yargıları dışarıda bırakıyorum ve kendi özsevgi – özşevkat ve özdeğerime bağlanıyorum. Ben ilerledim ve eski araçlara ihtiyacım kalmadı.

Varsa hala tutmakta olduğum; fiziksel, duygusal, zihinsel ve ruhani seviyede neyin başarı, neyin başarısızlık oluşturduğuyla alakalı eski kavramları keşfedip kolaylıkla salıveriyorum.
Yeteneklerimi, gerçekliğimi, becerilerimi ve varlığımın gerçeğini tanıyıp takdir ediyor; bunları sevgi ile  kabul ediyorum. Kendi doğamla bütünleşiyorum.

Ben, pek çok hayat boyunca oldukça işe yaramış; bazı başarılar ve mutluluklar getirmiş olan bu eski yollarla yolumu ayırıyor; beni kendine çektiğini gördüğüm bu yeni yolda şansımı denemeye gönüllü oluyorum.

Güveniyorum: kendime, sisteme ve OLUŞuma GÜVENİYORUM.

IŞIĞIMI HATIRLIYORUM.

Ve öyle de oldu..

Şükürler olsun..

👐 KRYON ve MOR ALEV mesajlarının katkılarıyla 

Bu metinlerin meditatif ses kaydı için tıklayınız 

İyi ya da Kötü İnsan

İyi insan ya da kötü insan..

Aslında iyi ya da kötü olarak nitelediğimiz insan tanımlamaları “bizim ilginç bakış açımızın” birer mahsulüdür.. Şöyle düşünün; size göre iyi olan birisi, sizin yakınınız olan başka birisine kötü görünüyor olabilir.. İllaki vardır böyle birileri çevrenizde değil mi?
Peki neden böyledir bu durum? Çünkü kişilerle ruhsal kontratlarımızı “ilahi bazı konularımızın çözümleri” temelinde yaparız ve bir konunun mesajını bize görünür kılmak için hayatımızda yer alan birisi bizim çok canımızı yakan olabilirken; başka birisi ile hiç öyle bir kontratı olmadığından onunla gayet pozitif veya nötr ilişkiler sürdürebilir..
Aynı şekilde biz de başkalarının hayatında böylesi çeşitli rollerde olabilir; farklı duygular uyandırabiliriz..

O çok kızdığınız, kırgın olduğunuz insanın düşünün mesela; düşünün ki o da bir zamanlar sizin gibi çocuktu; masumdu; saf sevgiden besleniyordu..
ASLINDA HEPİMİZ BİR VE BÜTÜNÜZ: ne demek bu? Hepimiz ilahi olandan bir parçayız; aynı kaynaktan OLuşum bulmuş; çok kıymetli birer zerreyiz. Yaratılmış her zerre gibi her birimizin görevi; önemi; varlığının değeri çok büyük.. Nasıl ki ötüşüyle, çıkardığı güzel seslerle doğaya pozitif katkı olduğunu düşündüğümüz kuşlar kıymetli ise; bir sürüngen olduğunu düşündüğümüz yılanlar da çok kıymetli. Her birinin ekosistemdeki görevi kıymetli ve önemli; her biri üzerine düşen görevi yapmakta.. Aynı insan türlerinde olduğu gibi: aslında bizim çok kötü diye nitelediğimiz, bize büyük kötülükler yaptığını düşündüğümüz insan aslında düşündüğümüzden çok daha fazla katkı oluyor; bize karşı tutum ve davranışları ile aslında bize bir mesaj vermeye çalışıyor; bir konumuzun çözümü için alan açıyordur; biz bunu bu şekilde hissetmesek de durumun gerçeği budur aslında..
Ne zaman ki; durumları bu şekilde okumaya başlarız; bu bize farkındalık alanı açar işte o noktada o kişinin bize vermeye çalıştığı mesajı alır; kolayca dönüştürür ve hafiflemiş bir şekilde yolculuğumuza devam ederiz..
Peki bu farkındalık adımını nasıl atabiliriz?

Öncelikle birkaç process çalıştıralım mı?
- Yaratılmış her bir zerre ile bir ve bütün OLUŞumu görmemi engelleyen her ne blokaj; engel ve negatif duygu varsa; hepsi yakıp-yıkıp-yok ediyor; yaratımını tüm hücrelerimden iptal ediyorum.
- Bıraktığım bu enerjilerin yerine; benim ve herkesin, ilahi olanın masum birer parçaları olduğumuz bilgeliğini ekiyorum.
Ben ve hepimiz ilahi olanın masum birer parçalarıyız ve her birimizin kendi koşullarımızda görev ve sorumluluklarımızın olduğunu biliyorum.
Diğerlerinin içindeki masum ışığı görüp hissedebilmem için neler mümkün? Bunun için hangi bilinç ve alan olabilirim?
Yaratan’ın (inancınız her ne ise nitelemenizi bu doğrultuda değiştirebilirsiniz) her varlıkta yaşayan ışığını ve benliğini görüyorum; hissediyorum. Ve bu farkındalığımın hediyelerine açılıyorum. Ben Yaradan’ı ve dolayısıyla O’nun her varlıkta yaşayan ışığını seviyorum. Kendimdeki Yaradan Işığı’nı da yükseltiyor; bunun pozitif yaratımına kendimi açıyorum.
- Herkesin içindeki ışığı ve masumiyeti fark edip; sevmem ve herkesin varlığına saygı duymam için neler mümkün?
- Tüm bunların da ötesinde bugüne kadar fark edip; alıp kullanamadığım neler var; ve ben bunları nasıl alıp kullanabilir; bilgeliğimi nasıl aktive edebilirim?
- Eş-titreşimde olmadığım insanlarla vakit geçirmek zorunda olmadığımı; onların kişiliğini sevmek zorunda olmadığımı; davranışlarına bahaneler üretmek zorunda olmadığımı biliyorum; hatırlıyorum.  Onların içindeki ruhu sevebilirim; bu bilgeliğim bu sevgiye alan açabilir ve bu bilinç de benden başlayarak bütüne katkı olur. Ve ben bunu fark ediyorum. Bu farkındalığım ile başta kendimi sonra bütünü aydınlığa çeviren bilince katkı olabiliyorum.  Şükürler olsun..

Ve birkaç gün önce sevgili moralev in paylaştığı şu egzersiz de bu bilinci açılmasına katkı olacaktır:

Sevgi ve Işıkla,

“Bir dakikanızı ayırın. Sizi hayatınızda bir zamanlar rahatsız etmiş olan veya şimdi rahatsız etmekte olan birini düşünün. Tanıdığınız veya sadece haberlerde şahit olduğunuz birisi olabilir. Derinden önemsediğiniz veya bir daha hiç görmek istemediğiniz biri. Bu kişi hakkında düşünmeye bir dakikanızı verin. İlk aklınıza gelene güvenin.

Bunu yaparken bedeninizdeki hisleri hissedin. Belki çenenizde, sırtınıza veya karnınızda oluşan gerginliği fark edin. Huzurlu veya sakin misiniz,  korku dolu ya da öfkeli misiniz, hissedin. En ufak bir yargılama olmadan sadece bunu görün.

Şimdi bu insanı bir çocuk olarak düşünün, kaybolmuş, yalnız, ezilmiş, dövülmüş, suistimal edilmiş veya görmezden gelinmiş. Onları sevgi için ağlayan ama dönecek hiçbir yeri olmayan ufak bir çocuk olarak görün. İçlerindeki karışıklığın ve yalnızlığın acısını hissedin. Böylesine sevilmediğini hisseden o ufaklığa kalbinizin şefkatle açıldığını hissedin.

Şimdi, eğer yapabilirseniz, bu küçük acı çeken çocuğu sizi bu kadar rahatsız eden insanın içinde gördüğünüzü düşünün. Bu çocuğa sevgi, ışık ve bu dünyadaki yaşamın önemli bir parçası olduğuna dair güveni yollayabileceğinizi zihninizde canlandırın. Küçük çocuğa sevgi yollarken, daha büyük halinin de yumuşamaya başladığını düşünün. Gözünüzde canlandırın, çocuğun yetişkin hali açılmaya başlıyor, belki de size merak ve minnetle bakıyor. Onlar için ne yaptığınızı anlamıyorlar ama sevginizi hissediyorlar.

Bu çocuğa sevgi yollarken bedeninizdeki hisleri hissedin. Sıcaklık, rahatlama ve hatta enerji akışını hissedin. Kendiniz olmak çok iyi hissettiriyor.

Sevgililer, yeryüzünde bir tehdit, baş belası, canavar veya manyakça saldırgan olarak düşünülen her insanın içinde yalnız ve incitilmiş bir çocuk vardır. Bir çocuğu inciten her saldırganın içinde istismar edilmiş bir çocuk vardır. Her bağımlı, hayatın sertliğinden bunalmış hassas bir çocuk taşır. Her narsistin içinde ilgi için ağlayan bir yalnız çocuk bulunur. Her manipülatif yalancının içinde gerçeğinden dolayı hor görülmüş bir çocuk vardır.

Sizi rahatsız edenlerin içindeki yaralı çocukları sevin, sevgililer. Biz sizden paspas olmanızı, herhangi bir çeşit istismara veya hatta kabalığa bile izin vermenizi istemiyoruz. Ancak belki de uzaktan bir yerden doğru, sertlik veya nefret kabuğunun içinde sıkışıp kalmış acı çeken çocuklara sevgi yollayabilirsiniz. Yetişkin suiistimalcinin içinde kapatılmış suiistimale uğramış çocukları sevin. Yetişkin bağımlının içinde bunalmış, ezilmiş minik ruhlara sevgi yollayın. Hiç dayanamadığınız insanların içindeki karanlığa saplanmış masum kıvılcıma sevginizi yollayın.

İlahi olanın masum kıvılcımı sizin de içinizde yaşıyor. Diğerlerinin içindeki masum ışığa sevgi yolladığınızda, bu en büyük öz-sevgi şeklidir. Çünkü her şeyde ve her varlıkta yaşayan Kaynağı ve Benliği seviyorsunuz. Siz Yaratan’ı seviyorsunuz.

Bu sevgi akışında en derin, en gerçek BENliğinize bağlanırsınız. Ne olursa olsun herkesin içindeki ışığı ve masumiyeti sevmeye gönüllü olduğunuzda, dünyanın bütün doğrucu öfkesi, savunuculuğu ve tepkileriyle hissedeceğinizin çok ötesinde kendi gerçek benliğinize âşık olursunuz.

Biz 3D dünyada sağlıklı sınırlar konulmasını teşvik ediyoruz. Size neyin neşe-keyif-coşku verip, neyin vermediği konusunda berrak bir ayrımınızın olmasını destekliyoruz. Biz aynı zamanda – bu şekilde insan benliğinizi onurlandırırken – tüm insanların içindeki masum ışığa ve ruha sevgi yollayarak içerideki ruhu onurlandırmanızı da destekliyoruz.”

 

İçimizde ne varsa dışarıda da onu görürüz..

Bugünlerde hepimiz fazlaca bunalıyor; sıkılıyoruz değil mi? Televizyon, gazete, internette içimizde benzer titreşim uyandıran “olumsuz” gelişmeler - sosyal çevremizde benzer karamsar dialoglar...

Aynı şeyleri duyuyor; aynı şeyleri konuşuyoruz ve artık çok da sıkıldık! Üstelik eskiden sadece “bizim topraklarda” oluşan olumsuzluklar artık küresel boyutta da yaşanıyor.. 

“-Nasıl bir döneme denk geldik?” mi demiyoruz; zaman zaman öfke çığlıkları mı atmıyoruz; savaşlara lanetler mi okumuyoruz; ve bir yandan geleceğimiz ve çocuklarımız için endişe üretirken bir yandan da ne yapacağımızı bilmez bir halde yaşamımızı sürdürmeye devam ediyoruz değil mi?!

Peki tüm bunlar olurken; bu yaşananlarda aslında hepimizin payı olduğu gerçeğini nereye koyuyoruz? Hiç düşündünüz mü; ya bu yaşananlar bizden birer yansıma ise..? Evet maalesef ya da aslında sevindirici bir şekilde olanlar aslında bizim yansımamız! Sevindirici çünkü; eğer biz değişirsek dünya değişir! Eğer biz içimizdeki savaşları bitirebilirsek dünyadaki savaşlar-ayrılıklar biter! Eğer biz sözlerimizi-düşüncelerimizi olumluya dönüştürebilirsek; dünya dönüşür..

Nasıl mı? Çünkü insanlık olarak ortak bilinç alanına öylesi bir yapı ile bağlıyız ki; duygularımızın - düşüncelerimizin - bilinçaltı kayıtlarımızın enerjileri ortak bilinçte buluşuyor ve sonra yaşamlarımızda olaylar - durumlar - gelişmeler olarak vücut buluyor...ta ki beslendiği enerjiler değişene kadar! Yani bizim duygu, düşünce ve bilinçaltı kayıtlarımız değişene kadar...

Peki bu durumda yapılabilecek en iyi şey ne biliyor musunuz? Kendimizi dinleyerek; içimizdeki savaşları - ayrışmaları; negatif inanç kalıplarını; bize yük olan duyguları- düşünceleri; korku - kaygı ve endişeleri keşfedip onlarla yüzleşmek ve dönüştürmek.

“Nasıl” ı için çokça yöntemden bahsedilebilir ve bu noktada önemli olan kendinize en uygun olanı bulmanız: yazarak rahatlayalar için yöntem bunları bir kağıda yazıp sonra yakmak veya yırtmakken; sözün gücüne inananlar için ayna karşısında konuşmak veya ses kaydı almak olabilir; veya bazılarımız için suya konuşup içimizdekileri dışarı çıkartmak rahatlama yöntemi iken; bazılarımız içinse meditatif yöntemler uygulanabilir olabilir.. Ve tabi sonra bıraktığımız bu negatiflerin yerine pozitifleri koymayı unutmayalım..

Yöntemi ne olursa olsun bu dönüşümü yaşayabilmemiz çok önemli 💜

İçimizdeki dönüşümleri hızla gerçekleştirmek niyetiyle.. 🙌🏻