İyi ki Varsın Çocukluk Arkadaşım..

 Hep hadi dönüşüm; yük bırakmak – yerine yenisini ekmek derken; bu kez kendimden bir paylaşımla sevgiye alan açma niyeti olsun bu satırlar..

Bu sabah çok güzel bir şey oldu ve çocukluk arkadaşım bir mesajı ile içimi titretti. Bu sabahın paylaşımından sonra bana atılan bir mesaj..ama kelimelerin gücü o kadar güzel alan açtı ki..

O mesajı okurken bir an’a gittim; çocukluğumdan sevgi dolu bir an’a..

Onunla Artvin’de tanıştık; ilkokul arkadaşımdı. Sadece 3 sene aynı sınıfta okuyabildik ama özellikle 2 senesi dolu dolu geçen ilişkimizde; benim için hep çok özel bir yerde kaldı. Naifliği, sakinliği, duruluğu; sınıftaki pek çok diğerlerinin aksine O’nun kendine özel o sakinliği benim hep huzura açılan yanımla büyüdü sanki..
4.sınıfa geçeceğimiz yaz, memur çocuğu olma durumlarımız onları İzmir’e bizi de İstanbul’da taşıdı. Sanırım her ikimizin ailelerinin de daha iyi bir eğitim almamız niyetiyle verilen bu kararın; birbirinden bağımsız ama birbirine paralel gelişmesi bizim için çok iyi bir durumdu; çünkü birimizden biri geride kalan olsa bu gerçekten zor olabilirdi.

Taşınma süreçleri aynı döneme denk geldiği için tabi yeni iletişim bilgilerini birbirimize veremeyeceğimizden (tabi o zaman cep telefonu benzeri iletişim araçları yok; tek yol sabit ev telefonu hatları); birbirimize yakınlarımızdan bir kontak numarası verdik. Ben dayımın numarasını vermiştim O’na..

Zaman geçti yeni yaşamlarımıza başladık; aylar sonra bir Pazar akşamüstü telefon çaldı. Babam açmıştı telefonu; bak seni kim arıyor diyerek bana uzattı. Şu an bile bu satırları yazarken o an’a gidip – o anın coşkusuyla titriyorum.. Arayan Duygu’ydu..
Ona verdiğim numarayı aramış; yengemle konuşmuş; bizim ev telefon numaramızı almış ve beni aramıştı.. O gün ne konuştuk; dakikalar nasıl geçti hatırlamıyorum ama o mutluluk hissi; birbirimize akan sevgi; şu an bile benimle büyüyor..

Yıllar geçti, biz birbirimizi fiziksel olarak bir daha hiç göremedik ama iletişimimiz hep sürdü. O anne oldu; hatta kızına bahsetmiş benden.. Bir bebeğine Şule adını verdiğindenbahsetmiş; şimdi o da bebeğine Şule diye sesleniyormuş.. Ki benim de bir bebeğimin adı Duygu’ydu; bunu da sonra keşfettik ki bilmeden ikimiz de bebeklerimize birbirimizin adını vermişiz..

Fiziksel olarak uzak olsak da; aramızdaki bağ hiç kopmadı, birbirimizi hep sevgimizle sardık sarmaladık. Ara ara bu sabah olduğu gibi bir mesaj – bir ses bile hep iyi gelir hala.. Orda olduğunu bilmek çok güzel çocukluk arkadaşım! Vefana, benimle paylaştığın masumiyetine, ve hep sunduğun sevgine şükürler olsun.. Sevgi bundan daha iyi nasıl yaşanır; paylaşılır?